تبلیغات
هسته علمی زمین شناسی
هسته علمی زمین شناسی
Geology scientific core
قالب وبلاگ
حتمال اولین اثر برخورد شهاب سنگ ایران در منطقه دشت سمسور استان سیستان و بلوچستان وجود دارد . کارشناس ارشد ژئومورلوژی گفت : براساس مطالعات میدانی احتمال برخورد این شهاب سنگ در 80 هزار سال قبل و ایجاد گودالی در این منطقه وجود دارد . گودال منطقه سمسور در 120 کیلومتری جنوب غرب شهر زاهدان در نزدیکی روستای خیر آباد شهرستان ایرانشهر قرار دارد . آقای محمد رضا منصوری دانشور افزود : این گودال 3 و نیم کیلومتری با عمق 30 متر از سایر پدیده های زمین شناسی منطقه کاملا متمایز است . وی گفت : مطالعات نشان می دهد که این گودال هیچ ارتباطی با سازوکار کوه آتش فشانی بزمان ندارد که در 50 کیلومتری جنوب این گودال واقع شده است . نتایج مستند سازی های میدانی و تحلیل نمونه برداری های انجام شده برای تایید نهایی به پروفسور ولف ریمولد متخصص ساختارهای برخورد شهاب سنگی دانشگاه برلین آلمان ارسال شده که در دست بررسی است . آقای افسری سرپرست اداره کل محیط زیست سیستان و بلوچستان گفت : تایید اولین اثر برخورد شهاب سنگی ایران در سیستان و بلوچستان با توجه به وجود کوههای آتشفشانی تفتان و بزمان چشمه های گسلی و گل فشان های کنارک و خاش می تواند این استان را یکی از مناطق گردشگری زمین شناسی و ژئوموروتوریسم در کشور و جهان قرار دهد .
  
   175 نمونه برخورد شهاب سنگی تاکنون در جهان به ثبت رسیده که درصورت تایید گودال منطقه سمسور به عنوان اولین گودال شهاب سنگی ایران و دومین نمونه در خاورمیانه بعد از عربستان است .



طبقه بندی: اخبار زمین شناسی،
[ چهارشنبه 19 مرداد 1390 ] [ 08:43 ب.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
یک فسیل نظریه ای 150 سال را رد کرد دیرینه شناسان چینی با کشف فسیلهای جدیدی نشان دادند آرکئوپتریکس که از 150 سال قبل به عنوان قدیمی ترین پرنده شناخته می شود اولین پرنده زمین نیست. 150 سال قبل فسیلهای گونه ای از جانداران ماقبل تاریخ به نام آرکئوپتریکس در غاری واقع در باواریای آلمان کشف شد و از آن زمان این گونه به عنوان جد پرندگان امروزی و قدیمی ترین پرنده زمین شناخته شد.اکنون گروهی از دیرینه شناسان چینی فسیلهایی را در این کشور کشف کردند که نشان می دهد آرکئوپتریکس قدیمی ترین پرنده نیست و تنها یکی از دایناسورهای پرداری است که در مسیر گذار دایناسورها به پرندگان بوده است.این فسیلهای جدید مربوط به دایناسوری پردار به بزرگی یک مرغ است که Xiaotingia zhengi نام دارد.Xiaotingia zhengi در حدود 155 میلیون سال در دوره ژوراسیک می زیسته است.با بررسی و مقایسه خصوصیات استخوانی این گونه جدید، این دیرینه شناسان دریافتند که هم آرکئوپتریکس و هم Xiaotingia zhengi پرنده نبوده اند بلکه تنها دایناسورهای پردار بوده اند.این محققان اظهار داشتند: "به اعتقاد ما هم Xiaotingia zhengi و هم آرکئوپتریکس متعلق به یک خانواده بزرگ از دایناسورها به نام Deinonychosauria هستند و بنابراین در گروه پرندگان جای ندارند. برای مثال، هر دوی این جانداران ماقبل تاریخ یک حفره بزرگ در جلوی چشمهای خود داشتند. این حفره که تنها در این گونه ها وجود داشته در هیچ پرنده ای دیده نمی شود."براساس گزارش International Business Times، این دانشمندان افزودند: "آرکئوپتریکس و Xiaotingia همانند سایر اعضای خانواده Deinonychosauria یک خط تکاملی بسیار جالب هستند حتی اگر در اولین فازهای توسعه خود باشند. اعضای این گروه یک چنگال داسی شکل بر روی انگشت دوم پای خود داشتند که بسیار تخصصی بوده است."
  
   قدیمی ترین پرنده
   به نظر می رسد که قدیمی ترین پرنده Epidexipteryx باشد که در اندازه های یک کبوتر بوده و چهار پر بلند داشته است.دیگر گونه هایی که می توانند عنوان "قدیمی ترین پرنده" را به دست آورند عبارتند از Jeholornis که در سال 2002 در چین کشف شد. این پرنده با قدمت 120 میلیون سال به بزرگی یک بوقلمون بوده است.پرنده دیگر Sapeornis بین 110 تا 120 میلیون سال قبل می زیسته و در حدود 30 سانتیمتر بوده است.

[ جمعه 14 مرداد 1390 ] [ 10:12 ق.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
نتایج تحقیقات جدید نشان می دهد که چرا اتمسفر بیرونی خورشید 20 برابر داغ تر از سطح این ستاره است.
   به گزارش خبرگزاری مهر، نتایج این تحقیقات جدید که در مرکز ملی تحقیقات اتمسفری آمریکا انجام شده است به دانشمندان در درک بهتر چرخه خورشیدی و تاثیرات خورشید بر روی زمین کمک می کند.
  
   به گفته این محققان، لایه خارجی اتمسفر خورشید یا تاج خورشیدی 20 برابر داغ تر از سطح آن است، اما تاکنون دلیل این اختلاف زیاد مشخص نبود.
   این تحقیق جدید که با استفاده از رصدهای ماهواره ای انجام شد، نشان داد که نوسانات مغناطیسی که انرژی را از سطح به تاج خورشیدی گسیل می کنند شدیدتر از آن چیزی است که تاکنون تصور می شد.
   این امواج که Alfven نام دارند از انرژی کافی برای گرم کردن تاج و تغذیه بادهای خورشیدی برخوردارند. بادهای خورشیدی، توفانهایی از ذرات بارداری هستند که از خورشید فوران می کنند و بر روی منظومه شمسی اثر می گذارند.
   اکنون این نتایج جدید نشان می دهد امواج Alfven صد برابر شدیدتر از آن چیزی هستند که ارزیابیهای گذشته نشان می داد.
   این محققان در این خصوص توضیح دادند: "اکنون ما می توانیم درک کنیم که جرمهای ماده به چه روشی می توانند در این دمای بالا از داخل خورشید خارج شوند و انرژی کافی برای حفظ تاج خورشیدی را در دمای میلیونها درجه سانتیگراد ارائه کنند. این تحقیق جدید به ما کمک خواهد کرد که معمای بزرگ این امواج را حل کنیم."
   براساس گزارش نیچر، جریان جرم و انرژی ساطع شده از خورشید به ویژه بر روی میزان پرتوهای ماوراء بنفشی که به زمین می رسند اثر می گذارد.
   این جریان همچنین اختلالاتی را تغذیه می کنند که با عنوان توفانهای ژئومغناطیسی شناخته می شوند و می توانند سبب بروز آسیبهایی به ابزارهای مخابراتی شوند.
   درحقیقت این تحقیق جدید بر روی نقش نوسانات تاج خورشیدی (امواج Alfven) در دینامیک انرژی که به تاج می رسد تمرکز کرده است.
   امواج Alfven نخستین بار در سال 2007 به طور مستقیم رصد شدند. اما مشاهداتی که در آن زمان انجام شد نشان داد که دامنه نوسان این امواج در حدود 0.5 کیلومتر بر ثانیه است درحالی که این اندازه گیریهای جدید میدان نوسان را 20 کیلومتر برثانیه نشان می دهد.

[ سه شنبه 11 مرداد 1390 ] [ 02:47 ق.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
یك تخته سنگ عظیم فضایی كه یكی از بزرگترین شهاب سنگ‌های شناخته شده تا به امروز به شمار می‌رود، در یكی از مناطق دوردست و كوهستانی واقع در شمال غرب چین كشف شد.
   به گزارش سرویس علمی ایسنا، این صخره بزرگ و عجیب كه در كوه‌های آلتای استان سین كیانگ چین یافت شده است، شهاب سنگی آهنی است.
   این شهاب سنگ كه از خارج از منظومه شمسی آمده از ارزش علمی بالایی برخوردار است.
   این سنگ بزرگ قهوه‌یی رنگ از زیر یك تخته سنگ گرانیتی بزرگتر بیرون زده و طول قسمتی از آن كه بالای زمین قرار دارد، 3/2 متر و عرض آن نصف این مقدار است.
   جرم این صخره فضایی بین 25 تا 30 تن تخمین زده شده، بنابراین از لحاظ جرمی از شهاب سنگ 28 تنی كه در سال 1898 در همان منطقه كشف شده، پیشی گرفته است.
   در صورت قطعی شدن شهاب سنگ بودن این صخره، كشف بزرگی برای جامعه علمی به شمار می‌رود.
   بیشتر شهاب سنگ‌ها نزدیك به 6/4 میلیارد سال پیش، هنگام تشكیل منظومه‌ شمسی شكل گرفته‌اند، به همین دلیل شهاب سنگ‌هایی كه به تازگی كشف شده‌اند(صرف نظر از اندازه آنها) اطلاعات وسیعی از شكل‌گیری و نخستین تاریخچه منظومه شمسی در اختیار دانشمندان قرار می‌دهند.
   علی‌رغم این‌كه شهاب سنگ سین كیانگ بسیار بزرگ است، اما عظیم‌ترین شهاب سنگ شناخته شده تا به امروز، جرمی حدود 60 تن دارد و در نامیبیا كشف شده است. از دیگر نمونه‌های بزرگتر، می‌توان به یك صخره 37 تنی در آرژانتین و یك شهاب سنگ 30 تنی در گرینلند اشاره كرد.
   محققان دریافتند كه نام‌هایی بر روی سطح این سنگ حكاكی شده كه نشان دهنده حضور افرادی در این منطقه است كه احتمالا از وجود چنین صخره‌ عجیبی مطلع بوده‌اند.
   چاپ تیزابی روی آن نیز نشان‌دهنده‌ تركیب نیكل و آهن آن است.
   محققان درصددند دریابند آیا این شهاب سنگ آهنی با شهاب سنگی كه در سال 1898 یافت شده، مرتبط است و یا این‌كه كشف هر دوی آنها در این منطقه دوردست امری تصادفی است.



طبقه بندی: اخبار زمین شناسی،
[ شنبه 8 مرداد 1390 ] [ 09:29 ب.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
ستاره شناسان سیاركی را كشف كرده اند كه در فاصله نه چندان دور از زمین و در همان مدار حول خورشید می گردد.
   به گزارش پایگاه اینترنتی بی بی سی نیوز، این صخره آسمانی، به قطر 200 تا 300 متر، جلوتر از زمین حركت كرده و هیچ خطری را متوجه سیاره ما نمی كند.
   موقعیت این جرم آسمانی آن را به یك به اصطلاح سیارك 'تروا' تبدیل می كند. چنین جرمی قبلا فقط در اطراف مشتری، نپتون و مریخ مشاهده شده بود.
   این سیارك كه '2010 تی كی وی' نامگذاری شده توسط تلسكوپ 'وایز' ناسا شناسایی شد. این اكتشاف در شماره این هفته مجله 'نیچر' گزارش شده است.
   این رصدی جالب توصیف می شود از این جهت كه سیارك های تروا به خاطر ثبات و مجاورتشان، مقاصد احتمالی برای ماموریت های فضایی آینده ورای ایستگاه فضایی فراهم می كند.
   البته این سیارك جدید احتمالا مقصد مناسبی نخواهد بود زیرا رفتن به آن به خاطر موقعیتش نیازمند سوخت فراوان است كه یك مانع فنی به حساب می آید.
   با این حال شناسایی آن بدان معنی است كه احتمال زیادی دارد سیارك های تروای دیگر و مناسب تری وجود دارند كه هنوز كشف نشده اند.
   ردیابی سیارك های تروا به این دلیل دشوار است كه در موقعیتی قرار دارند كه از نگاه تلسكوپ های زمینی در آسمان روز قرار می گیرند.
   ردیابی '2010 تی كی وی' با تلسكوپ وایز كه در مدار زمین می گردد و به نور مادون سرخ حساس است ممكن شد.
   وایز (Wide-field Infrared Survey Explorer) كه در سال 2009 پرتاب شد بیش از 500 شی نزدیك به زمین را بررسی كرده است كه 123 عدد از آنها برای علم نجوم تازگی دارد.
   سیارك كشف شده توسط وایز هم اكنون حدود 80 میلیون كیلومتر از زمین فاصله دارد و احتمالا در هیچ حالتی از 25 میلیون كیلومتر به زمین نزدیكتر نخواهد شد.
   این ستاره شناسان می گویند به نظر می رسد مدار آن حداقل برای 10 هزار سال آینده ثبات داشته باشد.

[ شنبه 8 مرداد 1390 ] [ 08:27 ق.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
دانشمندان اعلام کردند نقطه داغی که در تصاویر جدید به ثبت رسیده از ماه دیده می شود منطقه ای آتشفشانی است که به واسطه بالا آمدن ماگماهای سیلیسی به وجود آمده است، نشانه هایی که چهره تاریخ آتشفشانی ماه را تغییر خواهد داد.
   به گزارش خبرگزاری مهر، موقعیت غیر عادی این منطقه و ساختار شگفت انگیز مواد مذاب این منطقه آتشفشانی، نشانه هایی را از تاریخ حرارتی ماه در اختیار دانشمندان قرار خواهد داد.
   این لکه داغ مرکز تجمع عنصر رادیو اکتیو توریوم بوده و در میان حفره های بسیار قدیمی و برخوردی "کومپتون" و "بلکوویچ" که برای اولین بار در سال 1998 توسط طیف سنج پرتو گامای معدن یاب ماه کشف شده اند قرار گرفته است.
   زمانی که اطلاعات طیف سنج از "بی نظمی توریومی کومپتون-بلکوویچ" بر روی نقشه منعکس می شوند، ساختاری به شکل چشم گاو دارند که بیشترین توریوم در مرکز آن متمرکز شده است. رصدهای جدیدی که توسط مدارگرد اکتشافی ماه انجام گرفته به دانشمندان این امکان را داده تا ویژگی های آتشفشانی این منطقه را در مرکز چشم گاو از یکدیگر تجزیه کنند.
   مدلهای سه بعدی این منطقه با وضوح بالای تصویری و اطلاعات به دست آمده از مدارگرد اکتشافی ماه نه تنها از آتشفشانی بودن این منطقه خبر می دهند، بلکه ویژگی عجیب تر سیلیسی بودن ماگماهای این آتشفشان را نیز آشکار می کنند. این کشف می تواند نظریه های موجود درباره تاریخ آتشفشانی ماه را متحول سازد.
   آتشفشان های ماه نسبت به زمین از ویژگی های بسیار متفاوتی برخوردار است زیرا ماه جرمی کوچک است که به سرعت سرد می شود و هرگز از صفحه های تکتونیکی سنگی، مانند آنچه بر روی زمین وجود دارد، برخوردار نبوده است. ماه در ابتدا سرزمینی جهنمی بوده که توسط اقیانوسی جوشان از ماگماها با عمقی برابر 400 کیلومتر پوشانده شده بود. اما به دلیل کوچکی و عدم وجود اتمسفر این اقیانوس به سرعت و طی 100 میلیون سال سرد شد.
   مواد آلی سبک تر از قبیل فلدسپار به تدریج منجمد شده و به سمت سطح حرکت کرده و ساختار ظاهری کنونی ماه را به وجود آوردند و در عوض عنصرهای سنگین تری مانند آهن به سمت عمق حرکت کرده و لایه بالایی جبه ماه را تشکیل دادند. این اشتقاق میان پوسته و جبه در حدود دو تا سه میلیارد سال پیش به واسطه موجی از فعالیتهای آتشفشانی دنبال شد، زمانی که ماگماهای بازالتی از سطح ماه به بیرون فوران کرده و حفره های برخوردی قدیمی را پر کردند.
   یکی از عجایب آتشفشانهای ماه توزیع نابرابر این جریانهای بازالتی است. در حدود یک سوم از بخش نزدیک ماه از مواد بازالتی پوشانده شده است در حالی که بخش دورافتاده آن که از صخره های پوسته ای ضخیمتری برخوردار است که از مواد بازالتی کمتری پوشیده شده است.
   بر اساس گزارش بی بی سی، علاوه بر این تقریبا تمامی آتشفشانهای موجود بر روی ماه بیشتر بازالتی هستند تا سیلیسی و از موادی مانند آهن و منیزیم غنی هستند. از این رو کشف منطقه آتشفشانی مملو از سیلیس می تواند نشان از تاریخی متفاوت از آنچه تا کنون تصور می رفته است، در کره ماه باشد.

[ پنجشنبه 6 مرداد 1390 ] [ 03:15 ق.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
دانشمندان از کانی پیریت به عنوان ابزاری استفاده می کنند که اطلاعات ارزشمندی را از نقطه تحول در دوران تکامل زمین که میلیاردها سال پیش رخ داده را در خود پنهان کرده است.
   به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان در حال خلق دوباره شکل باستانی کانی پیریت که به دلیل شباهت زیاد به طلا، طلای تقلبی نیز نامیده می شود هستند، پروژه ای که می تواند جزئیات زیادی را از گذشته تحولات زمینی این سیاره در اختیار محققان قرار دهد.
   بررسی دقیق مواد آلی می تواند اطلاعات ارزشمندی از سیاره زمین را در پیش از دوران اکسایش بزرگ که در حدود 2.4 میلیارد سال پیش رخ داده فراهم آورد. این دوران، زمانی بود که اکسیژن آزاد شده توسط باکتری های اولیه منجر به ظهور انواع جدیدی از حیات جانوری و گیاهی بر روی زمین شد و اتمسفر و اقیانوسهای زمین را متحول ساخت.
   مطالعه بر روی ساختار پیریت می تواند دیدگاهی زمین شناسانه را از رویدادهایی که در آن دوران خاص رخ داده اند، به وجود آورد. همچنین بررسی ترکیبات اشکال مختلف آهن موجود در پیریت می تواند نشانه هایی از چگونگی تاثیرگذاری وضعیت اکسیژن اتمسفری بر روی روند تحولات در آن دوران را در اختیار دانشمندان قرار دهد.
   بر اساس آخرین مطالعاتی که در این زمینه انجام گرفته، باکتری ها که فراگیرترین شکل حیات در آن دوران از زمین بوده اند، بر روی ساخته شدن شکل اولیه پیریت تاثیرگذار نبوده اند. این نتیجه که با نتایج پیشین در تقابل است تصویر واضح تری را از گذشته زمین به وجود خواهد آورد.
   فراتر از این، این بررسی ها می تواند وضعیت زمین شناختی آن دوران را از قبیل چگونگی شکل گیری اقیانوسها و اتمسفر را آشکار کند.
   بر اساس گزارش ساینس دیلی، محققان معتقدند این مطالعات امکان دنبال کردن فرایندهای علمی که به واسطه آزمایش صِرف بر روی ترکیبات آلی قابل بررسی نخواهند بود را فراهم خواهد آورد و اطلاعات نهفته در پیریت، ابزاری بسیار کاربردی خواهد بود که می توان با استفاده از آن به تحلیل روند تکامل زمین پرداخت.



طبقه بندی: مطالب علمی،
[ دوشنبه 3 مرداد 1390 ] [ 12:06 ب.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
دانشمندان دپارتمان مغناطیس زمینی موسسه كارنگی، داده‌های آثار بیش از 4000 اجزای معدنی را تحلیل كرده و دریافتند كه قاره‌ها دوره جدایی، شناور شدن و برخورد خود را حدود سه میلیارد سال پیش آغاز كردند.
  
   به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، به گفته دانشمندان، ناخالصی‌ها یا آخال درون الماس‌ها، محفظه زمانی كاملی از عمق بسیار زیاد در زیر قاره‌ها محسوب می‌شوند. آنها به ارائه سن و اطلاعات شیمیایی برای محدوده بیش از 3.5 میلیارد سال می‌پردازند كه شامل تكامل جو، توسعه پوسته قاره‌ای و آغاز صفحات تكتونیكی است.
   جواهرات دیگر از الماس بدلیل ناخالصی‌هایش دوری می‌كنند، اما برای دانشمندان این ویژگی مانند یك ثروت بادآورده است. این ناخاخالصی‌ها كه با خیال راحت در روكشی از الماس سخت قرار دارند، مواد كهن و تغییر نیافته‌ای هستند كه می‌توانند از گذشته دور زمین سخن بگویند.
   بزرگترین الماسها از كراتونها كه قدیمی‌ترین ساختارهای درون فضای داخلی قاره‌ها با ریشه‌هایی در جبه بدست می‌آیند. كراتونها از قدیمی‌ترین سنگهای كره زمین برخوردارند و تیره آنها تا بیش از 200 كیلومتر در جبه كه فشار تا حد زیادی بالا و دما تا حدی پایین است كشیده شده، جایی كه الماس‌ها شكل گرفته و برای میلیاردها سال ذخیره می‌شوند. این الماسها در زمان فورانهای آتشفشانی ماگمای عمیق كه به صورت سنگ کیمبرلیت جامد شده‌اند به سطح زمین می‌آیند. آخال درون الماس ها به دو گونه اصلی هستند: پریودوتیت و اكلوجایت. پریودوتیت وافرترین نوع سنگ در جبه بالایی بوده، در حالیكه اكلوجایت بطور كلی تصور می‌شود كه باقیمانده پوسته اقیانوسی باشد كه دوباره در فرورانش یا غرق شدن صفحات تكتونیكی به جبه بازگشته است.
   این محققان در تحقیقات خود دریافتند كه پیش از 3.2 میلیارد سال پیش تنها الماسهای با تركیبات پریودوتیتی شكل گرفته ‌بودند. این در حالیست كه متعاقب آن در سه میلیارد سال قبل الماسهای اكلوجایتی سلطه را در دست گرفتند.
   به گفته دانشمندان، ساده‌ترین توضیح این است كه این تغییر از فرورانش اولیه صفحه تكتونیكی در زیر صفحه جبه در پی تصادم قاره‌ها بوجود آمده است. توالی فرورانش و تصادم باعث باقی‌ماندن اكلوجایت به همراه مایعاتی كه برای ایجاد الماس لازم است، در جبه زیر قاره‌ای شده است.



طبقه بندی: اخبار زمین شناسی، مطالب علمی،
[ دوشنبه 3 مرداد 1390 ] [ 12:05 ب.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
دانشمندان از کانی پیریت به عنوان ابزاری استفاده می کنند که اطلاعات ارزشمندی را از نقطه تحول در دوران تکامل زمین که میلیاردها سال پیش رخ داده را در خود پنهان کرده است.
   به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان در حال خلق دوباره شکل باستانی کانی پیریت که به دلیل شباهت زیاد به طلا، طلای تقلبی نیز نامیده می شود هستند، پروژه ای که می تواند جزئیات زیادی را از گذشته تحولات زمینی این سیاره در اختیار محققان قرار دهد.
   بررسی دقیق مواد آلی می تواند اطلاعات ارزشمندی از سیاره زمین را در پیش از دوران اکسایش بزرگ که در حدود 2.4 میلیارد سال پیش رخ داده فراهم آورد. این دوران، زمانی بود که اکسیژن آزاد شده توسط باکتری های اولیه منجر به ظهور انواع جدیدی از حیات جانوری و گیاهی بر روی زمین شد و اتمسفر و اقیانوسهای زمین را متحول ساخت.
   مطالعه بر روی ساختار پیریت می تواند دیدگاهی زمین شناسانه را از رویدادهایی که در آن دوران خاص رخ داده اند، به وجود آورد. همچنین بررسی ترکیبات اشکال مختلف آهن موجود در پیریت می تواند نشانه هایی از چگونگی تاثیرگذاری وضعیت اکسیژن اتمسفری بر روی روند تحولات در آن دوران را در اختیار دانشمندان قرار دهد.
   بر اساس آخرین مطالعاتی که در این زمینه انجام گرفته، باکتری ها که فراگیرترین شکل حیات در آن دوران از زمین بوده اند، بر روی ساخته شدن شکل اولیه پیریت تاثیرگذار نبوده اند. این نتیجه که با نتایج پیشین در تقابل است تصویر واضح تری را از گذشته زمین به وجود خواهد آورد.
   فراتر از این، این بررسی ها می تواند وضعیت زمین شناختی آن دوران را از قبیل چگونگی شکل گیری اقیانوسها و اتمسفر را آشکار کند.
   بر اساس گزارش ساینس دیلی، محققان معتقدند این مطالعات امکان دنبال کردن فرایندهای علمی که به واسطه آزمایش صِرف بر روی ترکیبات آلی قابل بررسی نخواهند بود را فراهم خواهد آورد و اطلاعات نهفته در پیریت، ابزاری بسیار کاربردی خواهد بود که می توان با استفاده از آن به تحلیل روند تکامل زمین پرداخت.

[ دوشنبه 3 مرداد 1390 ] [ 11:06 ق.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
دانشمندان دپارتمان مغناطیس زمینی موسسه كارنگی، داده‌های آثار بیش از 4000 اجزای معدنی را تحلیل كرده و دریافتند كه قاره‌ها دوره جدایی، شناور شدن و برخورد خود را حدود سه میلیارد سال پیش آغاز كردند.
  
   به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، به گفته دانشمندان، ناخالصی‌ها یا آخال درون الماس‌ها، محفظه زمانی كاملی از عمق بسیار زیاد در زیر قاره‌ها محسوب می‌شوند. آنها به ارائه سن و اطلاعات شیمیایی برای محدوده بیش از 3.5 میلیارد سال می‌پردازند كه شامل تكامل جو، توسعه پوسته قاره‌ای و آغاز صفحات تكتونیكی است.
   جواهرات دیگر از الماس بدلیل ناخالصی‌هایش دوری می‌كنند، اما برای دانشمندان این ویژگی مانند یك ثروت بادآورده است. این ناخاخالصی‌ها كه با خیال راحت در روكشی از الماس سخت قرار دارند، مواد كهن و تغییر نیافته‌ای هستند كه می‌توانند از گذشته دور زمین سخن بگویند.
   بزرگترین الماسها از كراتونها كه قدیمی‌ترین ساختارهای درون فضای داخلی قاره‌ها با ریشه‌هایی در جبه بدست می‌آیند. كراتونها از قدیمی‌ترین سنگهای كره زمین برخوردارند و تیره آنها تا بیش از 200 كیلومتر در جبه كه فشار تا حد زیادی بالا و دما تا حدی پایین است كشیده شده، جایی كه الماس‌ها شكل گرفته و برای میلیاردها سال ذخیره می‌شوند. این الماسها در زمان فورانهای آتشفشانی ماگمای عمیق كه به صورت سنگ کیمبرلیت جامد شده‌اند به سطح زمین می‌آیند. آخال درون الماس ها به دو گونه اصلی هستند: پریودوتیت و اكلوجایت. پریودوتیت وافرترین نوع سنگ در جبه بالایی بوده، در حالیكه اكلوجایت بطور كلی تصور می‌شود كه باقیمانده پوسته اقیانوسی باشد كه دوباره در فرورانش یا غرق شدن صفحات تكتونیكی به جبه بازگشته است.
   این محققان در تحقیقات خود دریافتند كه پیش از 3.2 میلیارد سال پیش تنها الماسهای با تركیبات پریودوتیتی شكل گرفته ‌بودند. این در حالیست كه متعاقب آن در سه میلیارد سال قبل الماسهای اكلوجایتی سلطه را در دست گرفتند.
   به گفته دانشمندان، ساده‌ترین توضیح این است كه این تغییر از فرورانش اولیه صفحه تكتونیكی در زیر صفحه جبه در پی تصادم قاره‌ها بوجود آمده است. توالی فرورانش و تصادم باعث باقی‌ماندن اكلوجایت به همراه مایعاتی كه برای ایجاد الماس لازم است، در جبه زیر قاره‌ای شده است.

[ دوشنبه 3 مرداد 1390 ] [ 11:05 ق.ظ ] [ هسته علمی زمین شناسی ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

این وبلاگ متعلق به هسته علمی زمین شناسی دانشگاه پیام نور تبریز می باشد.در این وبلاگ ، مطالب علمی زمین شناسی ، اطلاعیه ها ی هسته علمی زمین شناسی ، اخبار زمین شناسی و مطالب گوناگون دیگر درج می گردد.امید است تلاش های ما رضایت خاطر شما عزیزان را جلب کند.
نظر سنجی
دوست دارین هسته علمی زمین شناسی بیشتر به کدام مطالب بپردازه ؟ (تو وبلاگ ، بولتن و ... )







آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب

ا